NC
“เฮ้!!! ปล่อยนะใครก็ได้ช่วยด้วย
ผมกำลังจะถูกผู้ชายคนนี้ลักพาตัว!!!! ปล่อยดิวะ!!!”
ผมดิ้นพล่านอยู่บนบ่ากว้างของมาร์ค
ตอนนี้เขากำลังแบกผมขึ้นบ่า เขาบ้าไปแล้ว!!!! ผมแหกปากดังลั่นร้องเรียกให้คนช่วย
แต่ไม่ใครสนใจแม้แต่น้อย ตั้งแต่ในผับจนถึงคอนโดมาร์ค
มาร์คบังคับให้ผมขึ้นรถของเขา และแน่นอนผมไม่มีทางยอมง่ายๆ แน่ๆ
แต่เขาก็ฉุดกระชากลากถูผมออกมาจากผับโดยไม่สนใจเสียงตะโกนขอความช่วยเหลือของผมแม้แต่น้อย
ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกกลัวมาร์คขึ้นมาจับใจเพราะสายตาของมาร์คมันไม่ได้บ่งบอกเลยว่าเขากำลังล้อเล่นอยู่!!!
“แหกปากไปก็ไม่มีใครสนใจนายหรอก เก็บเสียงไว้ครางใต้ร่างฉันจะดีกว่า หึๆ”
“ปล่อยนะเว้ย ลืมไปแล้วรึไงว่าผมก็เป็นผู้ชายเหมือนกับคุณ!”
“ใช่นายเป็นผู้ชาย แต่เป็นผู้ชายที่น่ากินไปทั้งตัว...”
“คุณบ้าไปแล้วรึไงวะหะ ปล่อยดิ ปล่อย!!!!!”
“หึ...”
มาร์คแบกร่างผมเดินไปเรื่อยๆ
จนมาหยุดที่หน้าห้องๆ หนึ่งเขาเสียบคีย์การ์ดและเปิดประตูเข้าไป
ปัง!!!
เสียงปิดประตูดังขึ้นอย่างแรงเพราะมาร์คใช้เท้าถีบให้มันปิดลง
มาร์คเดินตรงไปเรื่อยๆ ก่อนจะทิ้งร่างของผมลงกับ.....เตียงนอนขนาดคิงไซส์สีขาวอย่างแรง
ตุ๊บ!
ทันทีที่มาร์คโยนร่างผมลงบนเตียง
พอผมตั้งตัวได้ ผมรีบคลานลงจากเตียงเพื่อหนีอีกฝ่าย แต่มาร์คตามลงมากระชากร่างของผมให้นอนไปกับเตียง
เขากดแขนของผมทั้งสองข้างไว้ไม่ให้ผมดิ้นรนขัดขืนเขาได้
ตอนนี้เราสองคนอยู่ท่าที่ล่อแหลมสุดๆ เพราะมาร์คกำลังคล่อมร่างของผมไว้!
“ไง เก่งจริงนายก็ลองหนีไปจากฉันให้ได้สิ หืม...คนดี” มาร์คโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูของผม ผมได้แต่เบือนหน้าหนี
“มาร์ค อย่าทำแบบนี้ ปล่อยผมไปซะ แล้วผมจะถือซะว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น”
“ทำไม ฉันต้องเชื่อฟังคำพูดของนายด้วย...”
มาร์คพูดพร้อมกับที่ใบหน้าหล่อก้มลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอของผม
ผมดิ้นพล่านพยายามยกเท้าขึ้นมาถีบ แต่เขาก็ใช้ขาทับขาของผมไว้
“อย่า...อย่าทำ คุณเป็นแฟนของไอรีนนะ ทำไมไม่ละอายใจบ้าง”
“ไอรีน? นายพูดชื่อยัยนี่ออกมาสองครั้งแล้วนะ
หรือว่านายเป็นแฟนกับยัยนี่?” มาร์คถอนใบหน้าออกจากซอกคอของผม
ใบหน้าหล่อมองผมพูดเสียงเครียด
“ใช่ เธอเคยเป็นแฟนเก่าของผม เราเพิ่งเลิกกันไม่กี่วัน
ต้นเหตุทั้งหมดมันเพราะคุณ คุณคนเดียวเลยมาร์ค!”
“ฉันงั้นเหรอ หึ แฟนเก่านาย....ชื่อไอรีน ใช่ไหม อ๋อ ฉันนึกออกแล้ว
ยัยผู้หญิงที่นอนกับฉันแค่คืนเดียว แต่ชอบเรียกร้องอะไรจากฉันบ่อยๆ หึ
ไม่ต้องห่วงตอนนี้ฉันเขี่ยยัยนั่นทิ้งไปแล้ว ผู้หญิงอะไรไม่รู้น่ารำคาญชะมัด!”
เขี่ยทิ้งหมายความว่าไง!
“คุณเลิกกับไอรีนแล้วงั้นเหรอ?”
“ความจริงฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรกับยัยนั่นอยู่แล้ว แต่คงไปเที่ยวบอกใครต่อใครสิท่าว่าเป็นแฟนฉัน
หึ ก็แค่ของเล่นรอวันทิ้งเท่านั้นล่ะ...พอเบื่อก็เขี่ยทิ้ง”
ทำไมเขาถึงเลวได้ขนาดนี้
“คุณเลวมากเลยนะ ทำแบบนั้นได้ยังไง เห็นคนอื่นเป็นของเล่น คุณมันบ้า!”
“หึ...แล้วไง ฉันไม่สนใจหรอกผู้หญิงพรรคนั้น เพราะนายน่ะน่าสนใจกว่าเยอะ...
”
“ไอ้เลว ไอ้ชั่ว!” ผมสบถด่ามาร์ค
แต่เขายักไหล่ราวกับไม่ใส่ใจ
“อยากด่า ก็ด่าไปเถอะ ฉันชอบความรุนแรงๆ ด่ามาอีกสิ ด่าเลย”
มาร์คทำลอยหน้าลอยตาจนผมอยากจะต่อยหน้าหล่อๆ
นั่นซักหมัดสองหมัดแต่ติดอยู่ตรงที่ผมขยับตัวไม่ได้เลยนี่สิ
ผมต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว ไม่งั้นผมคงเสร็จมาร์คแน่ๆ
“มาร์ค คุณไม่สงสารผมเลยรึไง ผมกับคุณเราไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ
จู่ๆคุณก็มาฉุดกระชากลากผมมาแบบนี้ ตอนนี้เพื่อนของผมกำลังรอผมอยู่ที่ผับ
ป่านนี้คงเป็นห่วงผมแย่แล้ว ปล่อยผมไปเถอะนะ”
“ไม่! ไม่ต้องเอาคนอื่นมาอ้างถ้าเป็นเพื่อนของนายที่ชื่อยองแจล่ะก็ป่านนี้กลับบ้านไปแล้วเรียบร้อยเพื่อนฉันมันไปส่งที่บ้านแล้ว”
บ้าน่า
เขารู้จักยองแจได้ยังไง!
“ไม่ต้องทำหน้าสงสัยหรอก เพราะผับที่นายไปน่ะมันผับเพื่อนของฉัน
แล้วเรื่องที่จะให้ไอ้แจ็คสันมันไปสืบว่านายมากับใครน่ะ
มันไม่ใช่เรื่องยากเลยสำหรับฉัน” เขาไม่น่าจะมีเวลาพอไปสืบเรื่องผมนี่
เพราะเราเพิ่งเจอกันที่หน้าห้องน้ำ
“คุณไปสืบเรื่องผมตอนไหน! แล้วยองแจล่ะเพื่อนคุณจะไม่ทำอะไรเพื่อนผมใช่ไหม”
เป็นห่วงยองแจเพื่อนตัวเล็กมากๆ เลยครับตอนนี้
“ตอนนายหายไปเข้าห้องน้ำนั่นล่ะ”
“!!!!!”
“หมดเวลาต่อปากต่อคำแล้ว ฉันอยากได้นาย
เห็นหน้าแค่แปปเดียวก็อยากได้มากแล้ว ยิ่งตอนนี้นายนอนอยู่ใต้ร่างของฉัน ฉันยิ่งอยากได้นายเข้าไปใหญ่
ถึงวันนี้ฉันจะไม่ลากนายมาคอนโด แต่วันอื่นฉันก็จะทำอยู่ดี เพราะฉันสนใจนายมาก
บอกให้รู้ไว้ตรงนี้”
แล้วผมควรจะดีใจไหม หะ
นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน???
“นายไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรทั้งนั้น
กฎข้อสำคัญสำหรับฉันเวลานอนกับคู่ขาฉันไม่อนุญาตให้ใครเรียกชื่อฉันตอนนอนด้วย
แต่นายคือข้อยกเว้น เรียกชื่อฉันสิ เรียกฉันว่า มาร์ค”
“ไม่ คุณเสียสติไปแล้วรึไง!!! ปล่อย!!!”
“นายชื่ออะไร” มาร์คถามผมกลับแทน หึ
เรื่องอะไรจะบอกกันล่ะครับ ไม่เด็ดขาด!!!!
“……”
ผมเงียบไม่ยอมตอบคำถามของเขา
“บอกฉันว่านายชื่ออะไร”
“ไม่!!! อุ๊บ!...อื้ออออออ”
มาร์คฉกริมฝีปากบางลงมาประกบปากของผม
ผมพยายามปิดปากแต่ช้าไป ลิ้นของมาร์คได้รุกล้ำเข้ามาในโพรงปากผมเป็นที่เรียบร้อย
มาร์คจูบผมอย่างหื่นกระหายราวกับจะดูดกลืนทุกสิ่ง
ลิ้นร้อนโลมเลียริมฝีปากของผมราวกับมันคืออาหารจานโปรด
ผมพยายามใช้ลิ้นดันอีกฝ่ายออกไป แต่มาร์คก็ใช้ลิ้นของเขาเกี่ยวรัดลิ้นของผม
เสียงหยาบโคนดังไปทั่วห้อง
“ตอบฉันมา นายชื่ออะไรไม่งั้นฉันจะจูบนายอยู่แบบนี้”
มาร์คบอกหลังจากถอนจูบออก
ใบหน้าหล่ออยู่ในระยะประชิดผมเบือนหน้าหนี
“ไม่! อื้ออออออออ”
มาร์ครวบมือทั้งสองข้างของผมด้วยมือข้างเดียว
เขาใช้มืออีกข้างที่ว่างจับคางของผมให้หันกลับมามองเขา
แล้วบดจูบลงมาอีกครั้งคราวนี้รสจูบเต็มไปด้วยความรุนแรง เพราะมาร์คทั้งกัด ทั้งดูด
ปากของผมจนรู้สึกชา
“อื้ออออ ผมบอกแล้ว ผมชื่อแบมแบม”
ในที่สุดผมก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับมาร์คเมื่อเขาถอนจูบออก
ผมหอบหายใจแรง หัวใจเต้นแรง ไม่นะ ผมจะไม่หวั่นไหวกับมาร์ค เขาเป็นผู้ชาย
และผมก็เป็นผู้ชายเรื่องแบบนี้มันต้องไม่เกิดขึ้นสิ!
“หึ แบมแบมงั้นเหรอ ชื่อเหมาะกับตัวนายดี”
“อื้อ ปล่อย” มาร์คเริ่มซุกไซร้ที่ซอกคอของผมและขบกัดไปทั่ว
ราวกับต้องการทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้บนร่างกายของผม ผมได้แต่ส่ายหน้าไปมา น้ำตาคลอเต็มเบ้า
ผมเกิดมาเป็นผู้ชายเหมือนเขาแต่ทำไมผมสู้แรงเขาไม่ได้เลย
มันไม่ยุติธรรมถ้าหากผมต้องถูกผู้ชายเพศเดียวกันข่มเหง!
“ไม่...ฮื่อออ”
มาร์คเลิกเสื้อยืดตัวเก่งของผมขึ้น
เขาเริ่มละเลงลิ้นที่ยอดอกของผม ผมได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธต่อการกระทำของร่างสูง
เรียวแรงที่มีก็เหมือนจะหมดไปดื้อๆ
“มาร์ค...อื้อ..อย่า”
“นิ่งๆ เด็กดีของฉันแล้วมันจะดีเอง”
มาร์คเอาแต่พร่ำพูดคำพูดที่เอาแต่ใจเขาไม่สนใจผมแม้แต่น้อย
ยังคงดึงดันที่จะโลมเลียยอดอกของผมต่อไป
มาร์คพรมจูบไล่ต่ำลงมาเรื่อยๆ
แล้วจูบเบาๆ ที่สะดือของผม เขาพรมจูบไล่ต่ำไปเรื่อยๆ จนถึงช่วงล่างของผม
มาร์คจะทำอะไร
“อย่านะ!” ผมร้องเสียงหลงเมื่อมาร์คถอดเข้มขัดของผมออกด้วยมือข้างเดียวอย่างชำนาญ
เขานำมันมามัดมือของผมไว้ทั้งสองข้าง ไม่เอา มันต้องไม่เป็นแบบนี้!
“เงียบซะเด็กดี ถึงเวลาที่ฉันจะ ‘เอานาย’ จริงๆแล้ว”
“ไม่!”
มาร์คถอดกางเกงของผมออกเผยให้เห็นแก่นกายที่กำลังอึดอัดภายใต้ชั้นในสีขาวตัวบาง
มาร์คจ้องมันราวกับเด็กที่กำลังสนุก
เขาถอดชั้นในของผมออกและเริ่มโลมเลียส่วนนั้นของผมอย่างเนิบนาบ
“อึก...ยะ...อย่า”
ผมร้องห้ามปรามอีกฝ่ายน้ำเสียงกระท่อนกระแท่นแต่นั่นเป็นการกระตุ้นให้มาร์คยิ่งดูดดึงส่วนนั้นของผมอย่างเมามัน
จนผมเริ่มรู้สึกมีอารมณ์ มาร์คโน้มตัวลงมาจูบผมสลับกับการโลมเลียส่วนนั้นของผม
ผมได้แต่สะบัดหน้าไปมาอย่างเสียวซ่าน
“อื้ออออ”
ในที่สุดผมก็ปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาจนมันเปอะเปื้อนมือของมาร์ค
ผมนอนแผ่อย่างหมดแรง มาร์คยิ้มก่อนจะก้มลงมาจูบผมแรงๆ หนึ่งที
“นายเคยช่วยตัวเองมั่งไหมเนี่ย เสร็จเร็วจริงๆ หึๆ”
มาร์คถอยห่างออกไป
เขาถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว ผมที่รับรู้ได้ถึงอันตรายที่กำลังเข้ามา
รีบลุกขึ้นจากเตียง
หยิบกางเกงที่ถูกมาร์คถอดออกขึ้นมาก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากห้องแต่ก็ช้ากว่ามาร์คที่เข้ามาจับตัวผมไว้ทั้งที่ตัวเขาเองเหลือกางเกงบ็อกเซอร์เพียงตัวเดียวที่ปกปิดร่างกาย
ผมสะบัดข้อมือออกแต่มาร์คก้ไม่ยอมปล่อย
“แบมแบมอย่าดื้อ!” มาร์คดุ
ผมไม่ยอมหรอกนะยังไงก็ไม่ยอมแน่ๆ!
“มาร์ค อย่าทำแบบนี้กับผมเลย ผมขอร้องล่ะ” ผมบอกเสียงสั่นเพราะตอนนี้กลัวมาร์คมากๆครับ
กลัวว่าเขาจะทำอะไรผม
“ได้ แบมแบมนายได้ร้องแน่ แต่เป็นร้องเรียกชื่อฉันตอนฉันกอดนายแทน!”
มาร์คพูดพร้อมกระชากผมกลับไปที่เตียงเหมือนเดิมเขาผลักผมลงไปบนเตียงและตามมาทาบทับผมไว้
ผมน้ำตาคลอมองหน้ามาร์ค
“อย่า”
“นายห้ามฉันไม่ได้หรอกแบมแบม ยอมฉันง่ายๆจะดีที่สุด”
มาร์คก้มลงมาจูบผมอีกครั้งจูบครั้งนี้เต็มไปด้วยความร้อนแรงและความต้องการของมาร์คผมได้แต่นอนนิ่งเพราะไม่สามารถห้ามมาร์คได้
จึงเลือกที่จะนอนนิ่งให้อีกฝ่ายได้ทำตามใจเต็มที่
ทำไมชีวิตผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย? ผมได้แต่คิดในใจ
“แบมแบม”
“อื้อออออ”
มาร์ครุกรานร่างกายของผมอย่างไม่ลดละ
ขบจูบเม้มสร้างรอยไว้เต็มที่ราวกับจะตอกย้ำว่าผมเป็นของเขา
ผมได้แต่นอนนิ่งปล่อยให้เขาทำตามใจตัวเอง มาร์คถอดเสื้อของผมออก ตามด้วยโยนกางเกงที่ผมถือไว้เมื่อกี้ออกไป
มาร์คมองร่างกายผมราวกับจะกลืนกิน ผมได้แต่เบือนหน้าหนี
“แบมแบมมองฉันสิ”
“ไม่ ผมจะไม่มองหน้าคุณ! ผมเกลียดคุณ!” ผมบอกออกไปโดยที่ไม่มองหน้ามาร์ค
ถึงผมจะพูดแบบนั้นแต่มาร์คก็ยังไม่หยุดเขากระทำการรุกล้ำร่างกายของผม
ทันทีที่เขาใส่มันเข้ามา ผมรู้สึกราวกับร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
“….เจ็บ เอามันออกไปมาร์ค!” ผมผลักร่างกายของมาร์คออก
แต่มาร์คกลับจับมือของผมให้โค้งรอบคอของเขาแทน
มาร์คจะเข้าใจไหมว่าผมเจ็บเจียนตายแล้ว
“อ่ะ…ผมบอกให้เอาออกไปไง ไอ้คนชั่วให้คนเลว!” ผมเริ่มดิ้นเมื่อมาร์คพยายามดันแก่นกายของตัวเองเข้ามาในช่องทางของผมมากเกินไป
มันเจ็บ เจ็บมากๆเลย
“ชูว์ ใจเย็นๆแบมแบมผ่อนคลายอย่าเกร็ง” มาร์คโน้มหน้าลงมาใบหน้าหล่อมีเหงื่อเกาะพราวอยู่ทั่ว
ดูเหมือนเขาก็อึดอัดกับช่องทางของผมที่บีบรัดตัวตนของเขาจนแน่น
“ผมเจ็บ คุณเข้าใจไหม ฮึก….ฮื้ออออ” ผมร้องไห้ออกมาเพราะมันเจ็บจริงๆ มาร์คหยุดการกระทำของตัวเอง
แต่ก็ยังไม่ยอมถอนแก่นกายออก เขาโน้มหน้าลงมาจูบซับน้ำตาของผมอย่างอ่อนโยน
ผมเงยหน้ามองอีกฝ่ายทั้งน้ำตา
“ชูว์ อย่าร้อง แบมแบม” มาร์คพรมจูบไปทั่วใบหน้าของผม
ผมมองการกระทำของอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ
“คุณก็หยุดทำสิ ฮึก…”
“ฉันทำไม่ได้ ฉันอยากให้นายเป็นของฉันอย่างเต็มตัว” มาร์คหยุดพรมจูบที่ใบหน้าผม
เขามองผมราวกับกลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
“ทำไมมาร์ค บอกมาสิว่าทำไมคุณถึงอยากให้ผมเป็นของคุณ”
“เพราะว่าตอนนี้ฉันรู้สึกกับนายมากกว่าคำว่า ‘คู่นอน’
ที่เคยผ่านมา
เหมือนกับว่านายทำให้ฉันรู้สึกอยากเป็นเจ้าของนายคนเดียว อยากครอบครองนายเอาไว้คนเดียว
”
“เห็นแก่ตัว! คุณมันก็แค่อยากทำร้ายผมมันก็แค่นั้น”
น้ำตาหยุดไหลแล้วครับ ผมจ้องมองใบหน้าหล่อของมาร์ค
“ไม่ แบมแบมฉันจะไม่ทำร้ายนาย อะ…” มาร์คครางออกมาเพราะส่วนนั้นของผมบีบรัดแก่นกายของเขา
“อ่ะ…อย่านะ” ผมร้องเสียงหลงเมื่อมาร์คขยับตัวเข้ามาใกล้ชิดผมมากขึ้น
มาร์คค่อยๆ ขยับเข้าออกอย่างเนิบนาบก่อนจะเร่งจังหวะมากขึ้นเรื่อยๆ
“อึก…อ่ะ…ฮึก….ฮื้ออออ” ครางออกมาเมื่อมาร์คเร่งจังหวะไวขึ้น
“แฮ่กๆๆๆ แบมแบม อื้อออ นายมันสุดยอด” มาร์คครางออกมาอย่างสุขสม
ความรู้สึกตอนแรกที่เจ็บอยู่ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเสียวแทน
ผมกัดฟันพยายามไม่ครางออกมา เมื่อมาร์คย้ำเข้ามาหนักๆ หลายๆ ครั้ง
เกิดเสียงหยาบโลนดังไปทั่วห้อง
“อ่ะ…อึก…อื้ออออ”
“แบมแบม เรียกชื่อฉัน” มาร์คกระแทกร่างกายใส่ผมจนร่างกายของผมสั่นไปตามแรงกระแทกนั้น
“อ่ะ…อึก..ไม่”
“เด็กดี นายคิดผิดแล้วที่ดื้อกับฉันแบมแบม” ผมเงยหน้ามองมาร์คอย่างสงสัย
ก่อนจะร้องออกมาเมื่อมาร์คถอนแก่นกายของเขาออก
แล้วใส่มันเข้ามาทีเดียวจนผมรู้สึกจุก
มาร์คทำแบบนี้ซ้ำไปมาหลายครั้งจนผมครางลั่นห้อง
“อ่ะ…..อื้อ….อ่ะ มาร์ค อ่า…ตรงนั้น”
จุ๊บ!
มาร์คก้มลงมาจูบปากของผมหนึ่งที
ใบหน้าหล่อยิ้มพรายอย่างเจ้าเล่ห์
“ดีมากเด็กดี เรียกชื่อฉันอีกปล่อยๆ
ฉันชอบเวลานายทำหน้าแบบนั้นตอนเรียกชื่อฉัน”
“อ่ะ…อื้อ….มาร์ค…อ่ะ”
ผมครางออกมาไม่เป็นประสาเมื่อมาร์คเน้นย้ำตรงจุดกระสันของผม
เขากระแทกหนักๆ หลายๆที ก่อนจะปลดปล่อยน้ำรักออกมา
ผมปรือตามองมาร์คอย่างเหนื่อยอ่อน มองมาร์คที่ถอนแก่นกายออกและอุ้มผมไปยังห้องน้ำ
เขาวางผมกับอ่างอาบน้ำจัดการอาบน้ำให้ผมราวกับผมเป็นเด็กอนุบาลผมได้แต่นั่งนิ่งยอมให้เขาอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายทุกซอกทุกมุม
หลังจากอาบน้ำเสร็จมาร์คจับผมใส่เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาผมยอมให้เขาแต่งตัวให้เพราะตอนนี้รู้สึกเจ็บระบมไปทั้งตัวแล้วครับ
มาร์คแต่งตัวให้ผมเสร็จเขาก็อุ้มผมมาวางบนเตียงจัดท่านอนให้ผม
และทิ้งตัวลงนอนข้างๆ มาร์คคว้าผมเข้าไปกอด กระซิบพึมพำเบาๆ แต่ผมได้ยินมันชัดเจนว่า….
“แบมแบม เตรียมใจไว้ได้เลยฉันจะไม่ปล่อยนายไปง่ายๆแน่
ถึงมันอาจจะข้ามขั้นไปหน่อยที่ตอนนี้นายมาเป็นเมียฉันแล้ว
แต่นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป ฉันจะเริ่มต้นจีบนายทุกวิถีทางจะทำให้นายมาเป็นแฟนฉันให้ได้
นายไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธฉันไม่ว่ายังไงก็ตาม เพราะสุดท้ายยังไงนายก็ต้องมาเป็นคนของฉันอยู่ดี
”
ผมปรือตามองหน้าอีกฝ่าย
มาร์คยิ้มก่อนจะจับหัวของผมให้ไปซุกกับหน้าอกของเขา
“หลับซะนะเด็กดี รับรองพรุ่งนี้นายตื่นมานายเจอศึกหนักจากฉันแน่ๆ หึๆ”
ผมหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน
หลับตาสนิทเพราะรู้สึกถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นและแข็งแรงที่โอบกอดผมไว้ ผมรู้สึกว่ามันปลอดภัยอย่างน่าประหลาด
วันพรุ่งนี้จะเป็นยังไงก็ไม่รู้ ผมรู้แค่ว่าตอนนี้ผมกำลังรู้สึกแปลกๆ
กับเจ้าของอ้อมกอดนี้……
The End
กลับไปหน้าเว็บเด็กดีคลิกhttp://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.phpid=1374792&chapter=12
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น