อุ๊บ!!!
สิ้นคำพูดมาร์คประกบปากลงมาบดขยี้ริมฝีปากของผมอย่างรุนแรง
ฟันคมงับเข้าที่ลิ้นของผมอย่างแรงกลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงปาก
มือเรียวบีบเค้นไปทั่วร่างกายของผมอย่างถือสิทธิ์
ผมนอนนิ่งให้อีกฝ่ายรังแกได้ตามใจ เพราะรู้ว่าดิ้นรนขัดขืนไปก็เท่านั้น
คนอย่างมาร์คไม่มีทางที่จะยอมปล่อยให้เหยื่ออย่างผมหลุดมือไปได้แน่นอน
มาร์คบดจูบอยู่นานฝ่ามืออีกข้างบีบกรามของผมแน่นจนผมรู้สึกเจ็บ
เขาจูบผมอยู่นานแล้วผละริมฝีปากออก ริมฝีปากบางของมาร์คมีเลือดสีแดงติดอยู่
คาดว่ามันคงจะเป็นเลือดของผม
“อ้าขาออก!”
มาร์คบอกเสียงกร้าว
ท่าทางของเขาโมโหจัด ผมยังคงนอนนิ่งเพราะเริ่มรู้สึกกลัวกับเหตุการณ์ตรงหน้า
ถึงยังไงผมก็ผู้ชายยังไม่เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาก่อน
มาร์คเสยผมสีบรอนด์ของตัวเองอย่างหงุดหงิดก่อนจะใช้มืออ้าขาของผมออก ผมถีบอีกฝ่ายออกอย่างรู้สึกกลัว
“อย่ามาทำดัดจริตกลัวฉันเอาตอนนี้แบมแบม!!! อยากไปจากฉันนักไม่ใช่เหรอ
รีบอ้าขาให้ฉันเอาให้เสร็จๆ ซะสิ นายจะได้รีบไปจากที่นี่ซักที!!!”
มาร์คพูดพร้อมกับถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็วเขาโยนทุกอย่างลงข้างเตียง
ร่างเปลือยเปล่าของมาร์คและความเป็นชายที่ผงาดตรงหน้าทำให้ผมเบือนหน้าหนี
“มาร์ค ได้โปรด…อ่ะ!”
ผมร้องอย่างตกใจเมื่อขาเรียวถูกดันออกโดยฝีมือของมาร์ค
โดยที่มีร่างสูงคล่อมอยู่ตรงกลาง หน้าของผมร้อน
เพราะผมมองเห็นร่างของมาร์คอย่างชัดเจนความใหญ่โตของมาร์คมันมากกว่าครั้งที่แล้ว
“ผ่านการใช้งานมาเยอะคงไม่ต้องเบิกทางแล้วสินะ สดๆนี่ล่ะ” มาร์คพูดพร้อมจ่อแท่งร้อนของตัวเองมาที่ช่องทางอ่อนนุ่มของผมทันที
ผมร้องเสียงหลง
“อ๊า!!! เจ็บบบบบ”
ร่างกายเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้นๆ
ความเจ็บเมื่อยามที่แท่งร้อนสอดใส่เข้ามาในร่างกายทำให้ผมรู้สึกอยากจะร้องไห้
มันเจ็บมากจริงๆ
ผมไม่คิดว่าการมีเพศสัมพันธ์กับเพศเดียวกันจะทำให้รู้สึกเจ็บมากขนาดนี้
แต่ถึงผมจะแหกปากร้องเจียนตายขนาดไหนมาร์คก็ไม่สนใจ
ร่างสูงยังคงสอดใส่มันเข้ามาจนลึก ทำเอาผมจุกร้องไม่ออก
“แน่นชิบ…อ่าแบมแบม ดูสิของนายรัดของฉันใหญ่เลย”
มาร์คพูดจาน่าอายออกมาแบบนั้นได้ยังไง
ผมหลับตาลงพยายามไม่มองหน้าร่างสูง
พรึ่บบบ
“อ๊า…อ่า…อื้ออออ…ซิ๊ดดด”
มาร์คครางอย่างสุขสมในขณะที่น้ำตาของผมไหลนองหน้า
ไม่มีการเบิกทางเล้าโลมใดๆ เพราะมันเป็นครั้งแรกมันถึงทำให้ผมรู้สึกเจ็บ
“อ่าแบมแบม…ซิ้ดดด…ลืมตามามองหน้าฉัน”
มาร์คสอดใส่เข้ามาอย่างรัวและเร็วจนร่างของผมสั่นคลอนไปตามจังหวะรักของร่างสูง
ผมกัดปากไม่ให้ครางออกมา รู้สึกทรมานครับเพราะตอนนี้ผมมีอารมณ์ร่วมกับร่างสูงและต้องการที่จะปลดปล่อย
“ครางออกมา เรียกชื่อฉัน!” มาร์คหยุดกลางคัน เขาจับมือทั้งสองข้างที่ผมปิดตาไว้ออก
ผมมองอีกฝ่ายอย่างพร่าเลือนเพราะน้ำตาเม็ดโตยังคงไหลออกมาอย่างไม่หยุดสาย
ผมมองร่างของมาร์คที่ส่วนนั้นยังคงเชื่อมอยู่กับช่องทางของผม
เลือดสีแดงไหลออกมาจากหว่างขาของผม
มันทำให้ผมรู้สึกกลัวและเจ็บทั้งหัวใจและร่างกาย
“เรียกชื่อฉันแบมแบม!” มาร์คบีบกรามของผมแน่น
ผมมองหน้าคนใจร้ายตรงหน้า น้ำตาไหลไม่ยอมหยุด
“ฉันบอกให้เรียกชื่อฉัน!” แรงบีบที่กรามหนักขึ้นจนผมกลัวว่ากรามของผมอาจหักคามือมาร์ค
“มะ…มาร์ค ผมเจ็บ ฮืออออ”
“หยุดร้อง น่ารำคาญ! อย่าทำเหมือนเพิ่งเคยเสียตัวครั้งแรกได้ไหมมันทุเรศ!”
“ฮืออออออออ”
ยิ่งมาร์คตะคอกใส่ผม
พูดจาทำร้ายผมเท่าไหร่ น้ำตามันก็ไหลไม่ยอมหยุด ผมเกลียดตัวองที่เป็นแบบนี้
ผมเจ็บระบมไปหมดทั้งตัว ใครก็ได้ช่วยผมที เจ็บ…มันทรมาน
“แบมแบม!!!! บอกให้หยุดร้องไง รำคาญ!!!”
“ฮือออออออออออ ไอ้คนใจร้าย ไอ้คนเลว ผมเกลียดคุณ เกลียดที่สุด
ทำไมต้องทำร้ายกันขนาดนี้ ทำไม!!!”
ผมต่อว่าอีกฝ่ายอย่างคุมสติไม่อยู่เพราะการกระทำของมาร์คมันรุนแรงเกินกว่าที่ผมจะรับได้จริงๆ
มันเกินไป เขาทำร้ายผมมากเกินไป
“ก็นายเป็นคนเลือกเองนี่ แล้วจะมาโวยวายทำไม หึ
ก็แค่ผู้ชายขายน้ำเที่ยวอ้าขาให้คนอื่นเอาง่ายๆ แล้วเลือดที่ออกเนี่ย
คงไม่ใช่เลือดบริสุทธิ์หรอก คงเลือดที่มาจากร่างกายร่านๆ
ที่ไปนอนให้คนอื่นเอามั่วๆ จนมันช้ำในขนาดนี้!!!”
“เลว!!! คุณมันชั่วที่สุด!!!”
“ขอบคุณนะที่ชม แต่ฉันเลวได้มากกว่านี้เยอะ
แล้วก็ไอ้เลวคนนี้มันก็คือหนึ่งในผัวของนาย หึ..”
“ปล่อยยย ไม่เอาแล้ว ฮือออออ”
ผมพยายามตะเกียกตะกายร่างกายตัวเองให้หลุดจากพันธนาการของมาร์ค
แต่ซาตานอย่างเขามีหรือจะปล่อยให้ผมรอดไปง่ายๆ มือแกร่งจับผมให้นอนลงเหมือนเดิม
และไม่ทันตั้งตัวมาร์คสอดใส่เข้ามาทันทีลึก มันลึกมากจนผมจุก
“ฮึกกก เจ็บบบบ เอามันออกไป!!!”
“ซิ้ดดดด อ่า รัดแน่นๆ สิฉันชอบบบ”
“ฮือออออ”
สวบบบบ
เสียงหยาบโลนที่ได้จริงมันทำให้ผมรู้สึกอยากตาย
มาร์ครังแกร่างกายของผมจนบอบช้ำไปหมด
เขารังแกผมอย่างไม่หยุดหย่อนจนร่างกายของผมร้าวระบมไปทั้งตัว
รอยแดงเต็มไปทั่วร่างกายของผม มันคือมลทินและตราบาป
“ไม่ ฮืออออออ”
เสียงนั้นคือเสียงสุดท้ายของผมก่อนที่ภาพทุกอย่างจะดับวูบไป…….
กลับไปหน้าเว็บเด็กดี คลิก > http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1374792&chapter=22
